Czcionka: Kontrast:

Wzniesiony około 500 lat temu z polecenia wybitnego historyka, zarazem kanonika sandomierskiego Jana Długosza. Powstał dla sprowadzonych do Sandomierza księży mansjonarzy, którzy pełnili służbę Bożą w kolegiacie sandomierskiej. Budynek jest posadowionym na kamiennym podmurowaniu jednopiętrowym domem z czerwonej cegły, nakrytym stromym, pokrytym dachówką dachem. Z zewnątrz zwraca uwagę dekoracja powierzchni ścian budynku wykonana z ciemnej, przepalonej cegły, tak zwanej zendrówki oraz kamieniarka okien i otworów drzwiowych. Nad wejściem od strony katedry znajduje się kamienna tablica fundacyjna z herbem Jana Długosza „Wieniawa”. Po rozwiązaniu zgromadzenia mansjonarzy budynek popadł w ruinę. W latach 30 – tych ubiegłego wieku z inicjatywy biskupa Włodzimierza Jasińskiego podjęto prace restauracyjne. Zrekonstruowano dachy i szczyty budynku, a fragmenty starych detali architektonicznych wmurowano w zewnętrzną powierzchnie ścian budynku. Układ wnętrz ze względów funkcjonalnych został częściowo zmieniony, dawna duża sień podzielona została na dwie części, natomiast zachowały się schody na piętro wykonane w grubości muru. Budynek przystosowano do potrzeb ekspozycyjnych Muzeum Diecezjalnego, które powstało dzięki staraniom księdza Józefa Rokosznego. Autorem ekspozycji nowo otwartego muzeum był Karol Estreicher, zaproszony do pracy przez biskupa sandomierskiego, księdza Jana Lorka.

Pośród cennych zbiorów Muzeum Diecezjalnego zobaczyć można między innymi relikwie czyli szczątki Drzewa Krzyża Świętego w tzw. relikwiarzu Grunwaldzkim, obraz „Trzy święte”, zbiór szat liturgicznych, tkanin, rzeźb sakralnych oraz rękawiczki św. Jadwigi Królowej, które według legendy ofiarowała przed wiekami mieszkańcom podsandomierskiej wsi Świątniki, w zamian za wyciągnięcie ugrzęzłych w zaspie sań, którymi podróżowała z Sandomierza do Krakowa.

 

▲ do góry